گوشت سرخ شده در شكنبه آماده كنند . المَرْضُوم - « بَيْتٌ مَرْضُومٌ » : خانهء ساخته شده از سنگ . المُرْضِي - [ رضو ] : قناعت پيشه ، مستحب ، كافى . المَرْضِيّ - [ رضو ] : « شيءٌ مَرْضِيّ » : چيز رضايتبخش ، مورد رضايت . مَرَطَ - - مَرْطاً الشَّعْرَ أو الرِّيشَ : موى يا پر را كند ، - ه : آن را پاره كرد ، - مَرْطاً و مُرُوطاً الرّجُلُ : شتاب كرد ، - فلاناً : او را جا و مكان داد . مَرِطَ - - مَرَطاً : كم مو شد . مَرَّطَ - تَمْرِيطاً [ مرط ] الشعْرَ أو الرِّيشَ : موى يا پر را كند ، - الثوبَ : آستينهاى جامه را كوتاه كرد و آن را به صورت نيم تنه در آورد . المِرْط - ج مُرُوط : جامهء ندوخته ، عباى پشمى و روپوش . المَرْطَى - « فرسٌ مَرْطَى » : اسب تندرو . المَرْطَاء - مؤنث ( الأَمْرطَ ) است ؛ « شجرةٌ مَرْطَاء » : درخت بىبرگ . المِرْطَاب - [ رطب ] : دستگاه رطوبت سنج و نام ديگر آن ( ميزان الرطوبة ) يا هيگرومتر است . المُرَطَّبَات - [ رطب ] : آب ميوه و مانند آن از نوشيدنيها . المَرْطَبَان - ظرفى كه براى نگهدارى دارو و يا رُب و مانند آن استفاده كنند . مَرَعَ - - مَرْعاً رأْسَه بالدهن : سر خود را روغن مالى كرد ، - شَعْرَه : موى خود را افشان كرد . ، - - مَرَاعَةً المكانُ : زمين سر سبز و پر بار شد . مَرِعَ - - مَرَعاً الرجُلُ : در ناز و نعمت افتاد ، برخوردار شد ، - المكانُ : جاى سبز و بارور شد . مَرُعَ - - مَرَاعَةً الرجُلُ : متنعّم و برخوردار شد . المَرْع - ج أَمْرُع و أَمْرَاع : علف و گياه . المَرِع - « رجُلٌ مَرِعٌ » : شخصى كه بدنبال گياه و علف باشد . المَرْعَى - [ رعي ] : مص ، - ج مَرَاعٍ : گياه و علف ، چراگاه . المَرْعَاة - [ رعي ] : چراگاه ، مرتع . المُرَعْبَب - [ رعب ] : روغنى كه از آن چربى تراوش شود . المُرْعَة - پيه و چربى ، - ج مُرَع و مِرْعان : ( ح ) : پرنده اى بسان كبك است ( آبچليك ) . المُرَعَة - ج مُرَع و مِرْعان ( ح ) : مرادف ( المُرْعَة ) است . المِرْعِزُّ - [ مرعز ] : كرك بز ، پشم نرم . المَرْعِزَّى - [ مرعز ] : مرادف ( المِرْعِزّ ) است . المِرْعِزَّى - [ مرعز ] : مرادف ( المِرْعِزّ ) است . المَرْعِزَاء - [ مرعز ] : مرادف ( المِرْعِزّ ) است . المُرْعَش - [ مرعش ] ( ح ) : كبوتر سفيد رنگ كه در هوا مىچرخد . المَرْعَش - [ رعش ] ( ح ) : مرادف ( المُرْعش ) است . المُرْعَوِي - [ رعو ] : كسى كه از جهل و نادانى باز ايستد . المَرْعِيّ - [ رعي ] : آنچه كه چريده شده و يا چريده مىشود ؛ « مَرْعِيُّ الإِجراء » مورد اقدام قرار گرفته ، باجراء در آمده . مَرَغَ - - مَرْغاً البعيرُ : شتر بزاق دهان خود را بيرون ريخت ، - الحيوانُ العشبَ : ستور گياه را خورد ، - فى العشبِ : ستور در ميان علفها ماند تا بچرد . مَرِغَ - - مَرَغاً عِرْضُه : آبرويش لكه دار شد . مَرَّغَ - تَمْرِيغاً و تَمْرَاغاً [ مرغ ] ه في التراب : آن را به خاك ماليد ، - العِرْضَ : آبرويش را لكه دار كرد ، - رأسَه : سر خود را روغن بسيار ماليد . المَرْغ - مص ، آب دهان . المَرِغ - من الشَّعْر : موى بسيار روغن پذير . المَرْغَاء - مؤنث ( الأمْرَغ ) است . المِرْغاة - [ رغو ] : كفگير . المَرْغَة - اسم مرة از ( مَرَغَ ) است ، باغچه ، گلستان . المُرَغَّف - [ رغف ] : « وجه مُرَغَّف » : چهره و صورت كلفت . المَرْغَم - ج مَرَاغِم [ رغم ] : بينى مرادف ( المَرْغَم ) است . المَرْغَمَة - ج مَرَاغِم [ رغم ] : ناپسندى ، اكراه و ناچارى . المَرْغُوب - [ رغب ] : مفع ؛ « غيرُ مَرغُوبٍ فيه » نامرغوب ، « شخصٌ غيرُ مرغوب فيه » : كسى كه حضور او در شهرى مورد قبول نيست ، نامطلوب . المِرْفَاع - [ رفع ] ( اع ) : دستگاه مسافت سنج پرش اسلحه گرم ، جرثقيل . المِرْفَال - [ رفل ] من الرجال : مردى كه با ناز و تكبر راه رود و همين كلمه براى زن نيز به كار مىرود . المُرْفَأ - ج مَرَافِئ [ رفأ ] من البحر : بندر . المَرْفَأ - ج مَرَافئ [ رفأ ] من البحر : بندر و لنگرگاه كشتى . المُرْفِخ - [ رفخ ] : « رغيفٌ مُرْفِخٌ » : نان ناخنى . المُرْفَد - ج مَرَافِد [ رفد ] : كمك و يارى . المَرْفَد - ج مَرَافِد [ رفد ] : مرادف ( المُرْفَد ) است . المِرْفَد - ج مَرَافِد [ رفد ] : قدح بزرگ . المِرْفَشَة - [ رفش ] : بيل . المَرْفِض - ج مَرَافِض [ رفض ] من الوادي : مجراى آب در ميان دره . المَرْفَع - [ رفع ] عند المسيحيِّين : عيد روزهء مسيحيان . المِرْفَع - [ رفع ] : آنچه بوسيلهء آن چيزى را بردارند و بلند كنند ، جرثقيل . المِرْفَعَة - ج مَرَافِع [ رفع ] : دستگاه بالا بر ، ديلم . المُرْفَق - [ رفق ] : مفع ؛ « مُرْفَقٌ به » : پيوست آن . المُرْفِق - [ رفق ] : آنكه كفايت هر كارى را داشته باشد . المَرْفَق - ج مَرَافِق [ رفق ] : آنچه كه با آن بالا روند ، - ( ع ا ) : آرنج انسان . المَرْفِق - ج مَرَافِق [ رفق ] : آنچه كه از آن بهره مند شوند . المِرْفَق - ج مَرافِق [ رفق ] ( ع ا ) : مرادف ( المَرفَق ) و به معناى آرنج است ، آنچه كه بوسيله آن بالا روى ، بالش . المِرْفَقَة - [ رفق ] : بالش .